Jouw reis door Zuid-Amerika: de foto’s en souvenirs die je mee naar huis neemt
Jouw reis door Zuid-Amerika: de foto’s en souvenirs die je mee naar huis neemt
Er is iets wat bijna iedereen verbindt die een reis door Zuid-Amerika maakt: thuis lijken de fotogalerijen enorm op elkaar en zitten er souvenirs in de rugzak die niemand heeft gekocht.
Zout uit Uyuni in een broekzak, zand uit de Atacama in je sneakers, een verfrommeld buskaartje en een fles Malbec gewikkeld in een T-shirt.
In deze gids lopen we stop voor stop de foto’s door die je vrijwel zeker gaat maken en de souvenirs die je, zonder het te willen, meeneemt van je reis door Zuid-Amerika.
| De foto | Waar | De tip | Wat je ongemerkt meeneemt |
|---|---|---|---|
| Het onmogelijke perspectief | Salar de Uyuni, Bolivia | Neem een klein voorwerp mee om met de schaal te spelen | Zout in alle zakken |
| Het klassieke panorama | Machu Picchu, Peru | Neem een paar minuten om te kijken voordat je je telefoon pakt | Een stempel in je paspoort en vermoeide benen |
| De sterrenhemel | San Pedro de Atacama, Chili | Gebruik de nachtmodus en leg je telefoon ergens op zodat hij niet beweegt | Zand tot in je sneakers |
| Het grensbord | Elke grensovergang | Maak de foto, ook al is hij simpel: later is hij goud waard | De stempel van elke grens in je paspoort |
| Het glas tussen de wijngaarden | Wijnroute van Maipú, Mendoza | Het middaglicht is het mooiste | Een fles wijn die je behandelt als een VIP-passagier |
| De rugzak op het busstation | Elk willekeurig busstation | Ook de foto’s van het wachten vertellen de reis | Verfrommelde buskaartjes |
| De groepsfoto | Het hostel | Wissel contactgegevens uit voordat iedereen verder reist | Nieuwe contacten in je telefoon |
📸 Uyuni: de meest onmogelijke foto van een reis door Zuid-Amerika
Als je bij de Salar de Uyuni aankwam in de veronderstelling dat je gewone foto’s zou maken, zorgt iemand er snel voor dat je van gedachten verandert.

Binnen een paar minuten lig je op het zout terwijl iemand anders de camera zo probeert te richten dat het lijkt alsof je een vriend tussen twee vingers vasthoudt, vlucht voor een speelgoeddinosaurus of in een gigantisch blikje stapt.
Het resultaat is meestal spectaculair.
Het proces, een stuk minder elegant.
Wat er vijf seconden voor de foto gebeurde:
“Nee, een klein beetje meer naar links!… Niet zoveel!… Nu heb je mijn hoofd eraf geknipt!”
Na twintig pogingen verschijnt eindelijk dat beeld dat uiteindelijk een van de meest gedeelde foto’s van de reis wordt.
🎒 En in je rugzak: zout… echt overal
De Salar de Uyuni heeft een bijzonder talent: hij weet in je rugzak te komen, ook als je hem nooit openmaakt. Je komt terug van de tour in de overtuiging dat alles schoon is. Twee weken later duikt er een wit korreltje op in een zak. Een maand daarna vind je er nog een in je camerahoes. En als je de reis al bijna vergeten bent, ontdek je nog steeds zout in een sneaker. Het is een van de meest onvrijwillige reissouvenirs… en waarschijnlijk het hardnekkigste.
Wat je echt meeneemt:
Een kilo minder vrije ruimte in je rugzak en een paar gram extra zoutvlakte.
📸 Machu Picchu, de klassieker van elke reis door Zuid-Amerika
Er staan duizenden foto’s van Machu Picchu op internet, maar als je er eindelijk bent, begrijp je waarom iedereen zijn eigen foto wil.

Of je nu met de trein komt of na een paar dagen lopen over het Inca Trail, het moment waarop je de citadel voor het eerst ziet, verdient een paar minuten stilstaan voordat je je telefoon pakt.
Op de foto zie je meestal een enorme glimlach.
Wat je niet ziet, zijn de paar uur slaap, de opgebouwde vermoeidheid en de benen die om rust smeken.
Wat er vijf seconden voor de foto gebeurde:
“Wacht… laat me even op adem komen… nu wel.”
Gek genoeg wordt het een van de foto’s waar je thuis het trotst op bent.
🎒 En in je rugzak: een stempel… en andere benen
De stempel in je paspoort is meestal het officiële aandenken aan het bezoek.
Maar wie het Inca Trail heeft gelopen, weet dat er onder de reissouvenirs eentje is die veel minder zichtbaar is.
Een paar dagen lang herinnert elke traptree zich precies waar hij geweest is.
Je benen ook.
En je knieën waarschijnlijk nog iets meer.
Daarna verdwijnt de vermoeidheid, maar blijft die moeilijk uit te leggen voldoening dat je te voet bent aangekomen bij een van de beroemdste plekken ter wereld.
Wat je echt meeneemt:
Het gevoel dat geen enkele trap ooit nog zo lang zal lijken.
📸 De eindeloze hemel van San Pedro de Atacama
Het wordt nacht, je kijkt omhoog en begrijpt waarom zoveel reizigers het over de hemel van de Atacama hebben.

Je probeert een foto te maken met je telefoon.
Je probeert het nog eens.
En nog een keer.
Geen enkele laat zien wat je echt ziet.
Toch bewaar je er een, want ook al is hij bewogen of korrelig, hij is genoeg om je een van de indrukwekkendste hemels van Zuid-Amerika te herinneren.
Wat er vijf seconden voor de foto gebeurde:
“Nou… in het echt zag het er veel mooier uit.”
🎒 En in je rugzak: zand op plekken waar je het nooit verwachtte
De woestijn heeft nog een specialiteit: elk klein vrij plekje vinden om er wat zand achter te laten. Na een dag met excursies of sandboarden is je rugzak nooit meer dezelfde. Zand in je zakken. In je sneakers, natuurlijk. In je camerahoes. En op plekken die tot op de dag van vandaag een raadsel zijn.
Wat je echt meeneemt:
Een aandenken aan de woestijn dat nog maandenlang blijft opduiken.
📸 Het welkomstbord: de grenzen van je reis door Zuid-Amerika
Elke grens heeft zijn klassieke bord.


“Bienvenidos a Bolivia.”
“Bienvenidos a Chile.”
En, verder naar het zuiden, “Bienvenidos a Argentina.”
En hoewel alle borden verschillend zijn, is de foto uiteindelijk vrijwel hetzelfde: rugzak op de schouder, een grote glimlach en de spanning van een nieuwe etappe van de reis.
Er is een variant die steeds vaker voorkomt: het bord met de camper ernaast geparkeerd. Veel reizigers huren er een in Chili, bijvoorbeeld bij Wicked South America, en rijden over de Andes naar Mendoza.
Het is niet de spectaculairste foto van de reis, maar jaren later is één blik genoeg om je precies te herinneren hoe je je die dag voelde.
🎒 En in La Paz: het T-shirt dat iedereen wil zien
Onder de reissouvenirs is er eentje dat in Bolivia bijna een officiële trofee is geworden.
Het klassieke T-shirt “I survived Death Road” verschijnt zodra de afdaling over de Dodenweg erop zit.
Daarna reist het wekenlang mee aan je rugzak, komt het langs verschillende hostels en zorgt het voor meer dan één gesprek met andere reizigers die dezelfde tocht hebben gedaan.
Wat je echt meeneemt:
Een verhaal dat je waarschijnlijk veel vaker gaat vertellen dan je het T-shirt draagt.
📸 Mendoza: het glas tussen de wijngaarden van je reis door Zuid-Amerika
En dan komt er een foto die compleet anders is dan alle vorige.
Je hoeft niet voor zonsopgang op te staan.
Urenlang wandelen is ook niet nodig.
Geen hoogte.
Geen haast.
Alleen een fiets tussen de wijnranken, een glas Malbec, lekker eten en dat gouden licht dat Mendoza ’s middags heeft.

Het is een van de eenvoudigste beelden van de hele reis… en tegelijk een van de foto’s die de meeste reacties krijgen als je hem deelt.
Want hij laat precies zien wat veel mensen zoeken als ze reizen: genieten van het moment.
De foto die in Maipú het vaakst terugkomt
Bij Maipu Bikes zien we die scène elke dag. Tijdens de tocht zonder gids over de Wijnroute van Maipú vinden veel reizigers een plekje tussen de wijnranken, zetten ze de fiets neer, heffen ze het glas en maken ze, zonder er echt naar te zoeken, een van de mooiste foto’s van de hele reis.

Sinds 2009 hebben we meer dan 81.000 reizigers uit de hele wereld ontvangen, en er is iets wat steeds terugkomt: die foto belandt meestal tussen de favorieten van het album.
Wat er vijf seconden voor de foto gebeurde:
“Wacht… nog niet proosten, eerst de foto.”
🎒 En in je rugzak: een fles die VIP-passagier wordt
En dan komt het reissouvenir dat de meeste zorg krijgt. Het weegt niet veel en neemt weinig ruimte in. Toch bescherm je het alsof het van kristal is… …omdat het dat ook echt is.
Na een tocht over de Wijnroute van Maipú kopen veel reizigers een fles bij een van de bezochte bodega’s. De uitdaging: die fles moet de rest van de reis overleven. Wil je meer weten over de wijnen van elke regio, dan bundelt Wines of Argentina informatie over de wijngebieden.

Eerst wikkel je hem in een T-shirt. Daarna in een trui. Later komt er een jas omheen. Als je klaar bent met inpakken, merk je dat de fles veel comfortabeler reist dan jij.
En als je eerder in Cafayate was, heb je misschien al een Torrontés bij je, gekocht tijdens de wijntour van Pirka Viajes y Turismo. Dan is het niet één fles: het zijn twee VIP-passagiers.
Elk gat in de weg voelt persoonlijk, elke bocht van de bus geeft een beetje stress. En zodra je je rugzak neerzet, controleer je automatisch of alles nog heel is.
Bij Maipu Bikes horen we dit verhaal keer op keer. Sinds 2009 hebben we meer dan 81.000 reizigers uit de hele wereld ontvangen, en we zijn de tel kwijt van hoeveel mensen ons dingen vertelden als:
“Ik heb hem in drie T-shirts gewikkeld tot in Bariloche meegenomen.”
“Hij is heelhuids tot in Brazilië gekomen.”
“Ik heb hem bewaard om open te maken als ik weer thuis was.”
Vaak wordt die fles veel meer dan een wijn: het perfecte excuus om de reis opnieuw te beleven wanneer je hem eindelijk opentrekt.

Wat je echt meeneemt:
Een fles… en een heleboel herinneringen erin.
🎒 Uit Buenos Aires: een voetbalshirt waarvan je zweert dat je het altijd gaat dragen
Buenos Aires is meestal de eerste of laatste stop van een reis door Zuid-Amerika, en dat merk je aan je koffer.
Het einde van de reis komt eraan en daarmee het laatste reissouvenir: de aankoop op het laatste moment. Een voetbalshirt. Misschien een sjaal. Een pet, ook. Of een ander aandenken aan Argentinië. Op de terugvlucht ben je ervan overtuigd dat je het de hele tijd gaat dragen. Dan begint de routine weer… …en vaak eindigt het netjes opgevouwen in een la.
Wat je echt meeneemt:
Een goed excuus om het verhaal opnieuw te vertellen telkens als iemand naar de reis vraagt.
📸 De rugzak op het busstation, ansichtkaart van elke reis door Zuid-Amerika
Het is waarschijnlijk de minst esthetische van alle reisfoto’s.

Een enorme rugzak.
Een bankje op het busstation.
Koffie die al koud is geworden.
En een bus die maar niet lijkt te komen.
Toch zijn er weinig beelden die het backpackersleven zo goed weergeven als dit.
Het is de foto van het wachten, van veranderde plannen, van nieuwe vrienden die je net hebt leren kennen en van de kilometers die nog voor je liggen.
Wat er vijf seconden voor de foto gebeurde:
“Weet je zeker dat deze bus vandaag vertrekt?”
📸 De groepsfoto in het hostel
Tijdens een reis door Zuid-Amerika ontstaan in het hostel de groepjes die daarna een paar stops samen verder reizen.

Elke reis door Zuid-Amerika laat een vergelijkbaar beeld achter. Een dakterras. Een gedeelde keuken. Misschien een geïmproviseerde barbecue. Of gewoon een binnenplaats vol rugzakken. Op de foto staan mensen uit vijf of zes verschillende landen die elkaar een paar uur eerder nog niet kenden. Ze beloven elkaar terug te zien, volgen elkaar op Instagram en wisselen tips uit voor de volgende bestemming. Sommigen houden jarenlang contact. Anderen komen elkaar nooit meer tegen. Maar de foto blijft voor altijd.
Wat er vijf seconden voor de foto gebeurde:
“Kom op, nog eentje! Daarna gaat iedereen naar een ander land.”
🎒 Kaartjes, de reissouvenirs die je nooit weggooit
Sommige van de trouwste aandenkens van een reis door Zuid-Amerika passen in een broekzak.
Toegangskaartjes van musea. Buskaartjes. Hostelbandjes. Bonnetjes. Opgevouwen kaarten. Ze nemen bijna geen ruimte in, maar om de een of andere reden gooit niemand ze onderweg weg. Maanden later duiken ze nog op in een boek, een portemonnee of een zak van je rugzak. En als je ze vindt, herinner je je meteen weer die dag.
Wat je echt meeneemt:
Kleine stukjes van een reis die onmogelijk samen te vatten leek.
🎒 En de munten waarvan je niet meer weet uit welk land ze komen
Munten zijn nog zo’n reissouvenir dat elke reiziger verzamelt.
Argentijnse peso’s.
Chileense peso’s.
Bolivianos.
Peruaanse soles.
Op een gegeven moment weet je niet meer welke bij welk land hoort.
Maar weggooien wil je ze ook niet.
Ze belanden in een pot, een oude portemonnee of achter in een la, als een kleine metalen kaart van de reis.
Wat je echt meeneemt:
Een verzameling die veel meer waard is om de herinneringen dan om het geld.
📸 De beste foto’s van een reis door Zuid-Amerika zijn niet altijd de meest perfecte
Als je terugkomt van je reis door Zuid-Amerika en de foto’s begint door te kijken, ontdek je iets opvallends.

De technisch perfecte beelden zijn niet altijd de beelden die je het best onthoudt.
Vaak zijn juist die spontane foto’s die iemand zonder waarschuwing maakte veel belangrijker: een gesprek tijdens een busrit, een gedeelde maaltijd in een hostel, een fiets tussen de wijnranken of een toost aan het eind van een geweldige dag.
Na verloop van tijd zijn die beelden geen gewone foto’s meer, maar een manier om terug te gaan, al is het maar voor een paar seconden, naar het precieze moment waarop ze werden gemaakt.
🎒 Wat niets weegt en meer waard is dan alles
Aan het eind van de reis ontdek je dat de belangrijkste herinneringen nooit ruimte in je rugzak innamen. Het is niet het zout van Uyuni. Ook niet het zand van de Atacama. Of de fles die duizenden kilometers overleefde. Het zijn de contacten in je telefoon. De mensen die je leerde kennen op een gedeelde hostelkamer. De reisgenoten van een trektocht. Degene die naast je zat tijdens een busrit van twaalf uur. Of die groep waarmee je, bijna zonder het te plannen, in Mendoza langs bodega’s fietste. Sommigen blijven deel uitmaken van je leven. Anderen blijven alleen een herinnering. Maar allemaal horen ze, op hun eigen manier, ook bij de reis.
Kort samengevat: wat je meeneemt van je reis door Zuid-Amerika
Elke stop van een reis door Zuid-Amerika laat een verplichte foto achter en een aandenken dat verstopt in je rugzak meereist.
Uyuni laat je de onmogelijke foto en zout in je zakken na. Machu Picchu het droompanorama en vermoeide benen. De Atacama een hemel die geen enkele camera vastlegt en zand tot in je sneakers.
Mendoza laat iets anders achter: de foto met een glas tussen de wijngaarden en een fles die je tot het einde van de reis als een VIP-passagier behandelt.
En als je thuiskomt, zit wat het zwaarst weegt niet in je rugzak: dat zijn de mensen en de verhalen. Als iemand op de Wijnroute van Maipú een foto van je maakt terwijl je proost, bewaar hem goed: het wordt een van de eerste die je opzoekt om je reis door Zuid-Amerika te herinneren.
Veelgestelde vragen over de foto’s en souvenirs van een reis door Zuid-Amerika
Wat is de meest typische foto van een reis door Zuid-Amerika?
Het is moeilijk om er één te kiezen, maar de perspectieffoto’s op de Salar de Uyuni, het panorama van Machu Picchu en de toost tussen de wijngaarden in Mendoza horen bij de meest typische van de route.
Waar maak je de mooiste foto’s in Mendoza?
De Wijnroute van Maipú biedt ideale decors om wijngaarden, bodega’s, olijfgaarden en straten met bomen te fotograferen. Het middaglicht is bij reizigers een van de favorieten voor dit soort beelden.
Heb je een professionele camera nodig?
Nee. Tegenwoordig maken de meeste reizigers de hele reis alleen met hun telefoon. Het belangrijkste is meestal het moment zelf, meer dan de apparatuur waarmee de foto is gemaakt.
Wat is het beste moment om de wijngaarden van Mendoza te fotograferen?
De vroege ochtend en vooral het eind van de middag geven heel mooi licht om de wijngaarden te fotograferen en van het landschap te genieten tijdens de fietstocht.
Welk typisch souvenir kun je uit Mendoza meenemen?
Veel reizigers kiezen voor een fles wijn die ze bij een bodega hebben gekocht. Olijfolie, streekproducten en aandenkens rond de Malbec zijn ook populair.
Kun je tijdens een reis wijn in een rugzak vervoeren?
Ja, zolang de fles goed beschermd is. Veel reizigers wikkelen hem in kleding om de kans op breuk tijdens het reizen te verkleinen.
Is het de moeite waard om wijn te kopen op de Wijnroute van Maipú?
Als je van wijn houdt, ja. Veel bodega’s hebben etiketten die in andere landen niet altijd makkelijk te vinden zijn, waardoor een fles een heel bijzonder aandenken aan de reis wordt.
Lees ook
Voeg de Wijnroute van Maipú toe aan je reis door Zuid-Amerika
Kies hoe je de bodega’s van Maipú wilt verkennen: op eigen houtje of met een route die wij voor je samenstellen.
Self-Guided Wine Bike Tour
Fietsverhuur zonder gids
Fiets, helm, kaart en pechhulp. Je kiest zelf je stops binnen het circuit van Maipu Bikes en als er ergens gereserveerd moet worden, sturen we je de link. Proeverijen en maaltijden betaal je apart. Als je terugkomt, wacht de Free Malbec Wine Happy Hour op je.
Maipu Wine Bike Experience
Route met geregelde reserveringen
Je volgt een route met tijden en wij regelen de reserveringen: Trapiche, Entre Olivos, Viña El Cerno en een lunch met meerdere gangen bij Mevi. Fiets, helm en pechhulp inbegrepen. Tot slot de Free Malbec Wine Happy Hour.

Deja una respuesta